Prostata

Radioterapia w leczeniu raka stercza obejmuje użycie promieniowania jonizującego wycelowanego na określony region ciała, gdzie znajdują się komórki nowotworowe w celu ich zniszczenia. Zastosowano ja po raz pierwszy w początkach lat dwudziestych.

Obecnie wykorzystuje się ją w początkach lat dwudziestych. Obecnie wykorzystuje się ja w połączeniu z innymi metodami  leczenia. Metoda tradycyjna polega na użyciu wiązki promieniowania emitowanej z zewnątrz ciała, wycelowanej na prostatę.

Niekiedy wiązka ta wnika do odbytnicy i pęcherza moczowego, powodując niepokojące działania uboczne. Niektóre z typów radioterapii wymagają  od chorego przychodzenia  do placówki leczniczej przez 7 tygodni. nowym postępem radioterapii ostatnich kilku lat jest zastosowanie tzw. wszczepów ziarenkowych”.

Wprost do tkanki nowotworowej wprowadza się małe granulkowane naładowane  promieniem ziarenka. Zabieg przeprowadza się ambulatoryjnie i zwykle jest on jednoetapowy, trwa około jednej godziny, wymagając miejscowego lub ogólnego znieczulenia.

Urolog kierując się ultrasonografią obrazuje gruczoł krokowy chorego na monitorze, następnie lokalizuje guz i wtedy impalntuje ziarenka promieniotwórcze precyzyjnie do wnętrza stercza dla zniszczenia guza nowotworowego.

Radioterapeuta onkolog jest członkiem zespołu chirurgicznego. mikroskopijne ziarenka promieniotwórcze wprowadzane są bezpośrednio przez skórę , dlatego nie ma potrzeby jej nacinania. Jedna z zalet takiej terapii jest to, że nie powoduje ona zniszczenia  zdrowej tkanki, lub bardzo niewielkie.

Radioterapia  dotyczy wówczas jedynie raka wewnątrz stercza, eliminując jakiekolwiek działania uboczne na odbytnicę lub pęcherz moczowy. Te maleńkie ziarenka promieniują wewnątrz stercza przez 17 do 35 dni.Po upływie tego czasu ulegają wyczerpaniu i unieczynniają się.

W czasie stosowania  tego promieniowania  guz rakowy zostaje zniszczony, zmniejsza się, a martwa tkanka jest stopniowo wchłaniana  i zastępowana tkanką prawidłową.

Promieniotwórcze ziarenka są bardziej efektywne wobec wczesnych stadiów  raka stercza A i B. Ponieważ rak w tym  gruczole nie daje żadnych objawów ostrzegawczych, mężczyzna musi byc badany palcem przez odbytnicę przynajmniej raz w roku lub mieć wykonywane odpowiednie badania krwi, a w razie konieczności – po konsultacji z urologiem – ultrasonografię. Wczesne wykrycie raka jest kluczem do przeżycia . Jedynym odczuwalnym działaniem radioterapii zarówno wewnętrznej jak i zewnętrznej jest uczucie zmęczenia.

Nawet z tym problemem wielu mężczyzn  jest w stanie pracować  i żyć normalnie  w trakcie radioterapii. Od czasu do czasu chorzy  otrzymujący radioterapię  aplikowana z zewnątrz  będą cierpieć na reakcje skórne w miejscu, przez które przenika promieniowanie.

Reakcje te moga być zredukowane , jeśli chory będzie unikał mocnych  mydeł, ciepła, urządzeń oświetleniowych, butelrk z gorącą wodą, jak również wody kolońskiej, jeżeli skóra zacznie się łuszczyć, będzie łuskowata, swędząca lub zaczerwnieniona, można zastosować skrobię kukurydzianą jako proszek, który będzie usmierzał dolegliwości chorego.

Zapalenie gruczołu krokowego jest jednym z najczęstszych chorób występujących u mężczyzn. Nie ma w tym zakresie żadnych ograniczeń wiekowych, ponieważ dotyczy  zarówno nastolatków , jak i dziadków w wieku 90 lat.

Jak się dowiedzieć, że się to ma. Będziesz absolutnie pewny, że coś jest źle. Zapalenie gruczołu krokowego nie jest rzeczą trudna do zauważenia. W przypadku ostrego zapalenia prostaty występuje:

• gorączka,
• dreszcze,
• nudności,
• a także naglące parcie na mocz,
• przerywany strumień moczu,
• piekący ból w cewce moczowej podczas oddawania moczu,
• ropa lub krew w moczu

Większość lekarzy domowych, którzy rozpoznają ostre zapalenie gruczołu krokowego, kieruje chorego do specjalisty – do urologa.

Zapalenie stercza może być wywoływane przez zakażenie, podrażnienie lub zastój wydzieliny, albo kombinację tych problemów.
Proces zapalny zwykle szybko ustępuje  pod wpływem leczenia, nawet jeżeli czas absolutnego wyleczenia jest wolniejszy.

Typ infekcyjny zapalenia gruczołu krokowego, jest wynikiem wtargnięcia mikroorganizmów lub bakterii do stercza. Dzięki do obecności trudnej do pokonania torebki stercza, gruczoł jest wprawdzie odporny na wniknięcie tych czynników z zewnątrz, ale może dojść do infekcji przez bakterie płynące z prądem krwi  lub chłonki albo bytujące w moczu.

Większość zakażeń w tej okolicy pochodzi z bakterii bytujących w jelicie grubym. Współczesna antybiotykoterapia jest w stanie wyeliminować  ten typ infekcji jeszcze wcześniej, niż staną się one istotne klinicznie.

Bakterie mogą wnikać do gruczołu krokowego również w wyniku kontaktu seksualnego. Infekcje drożdżakowe oraz rzeżączkowe mogą być przenoszone droga płciową. To niebezpieczeństwo związane z aktywnością płciową może być zlikwidowane  dzięki stosowaniu prezerwatyw.

U pewnej grupy chorych może rozwinąć się zapalenie gruczołu krokowego po prostu o spozyciulub wypiciu pewnych produktów lub napojów. Na liście podejrzanych dla tych chorych potraw znajduja sie między innymi kawa, gin, czerwone wino oraz szkocka whisky. Olejki używane do poprawienia smaku tych produktów sa prawdopodobnie czynnikami podrażniającymi gruczoł krokowy i odpowiadającymi za pojawienie się dolegliwości.

Przez całe lata  dokonywano wiele prób dla wynalezienia leku, który mógłby spowodowacćzmniejszenie gruczołu krokowego. Naukowcy pracowali w przekonaniu, że powiększenie gruczołu krokowego ma jakiś związek z wytwarzaniem hormonów męskich.

Doprowadziło to do zastosowania hormonów żeńskich, które przyczyniły się do zmniejszenia gruczołu krokowego i pomagały w usówaniu dolegliwości redukując je, lub nawet eliminując. Jedynym problemem był fakt, iż zmniejszały również lub eliminowały popęd płciowy i często prowadziły do bezpłodności i impotencji.

Następnie badacze pracujący w laboratoriach firm farmaceutycznych opracowali leki  blokujące wytwarzanie  testosteronu w jądrach.

Tak pojawił się  Leuprolode blokujący blisko 90% w całkowitej produkcji testosteronu. Inny  podobny lek, wprowadzony w tym samym czasie – Flutamide – eliminuje również  pozostałe 10% hormonu produkowanego przez gruczoły nadnerczowe.

Zmniejszają więc libido, czyli popęd płciowy, czyniąc go bezpłodnym impotentem. Dają więc poważne skutki uboczne nawet dla  mężczyzn w wieku  lat 70-ciu, mimo efektu zmniejszenia gruczołu krokowego.

Leki są bardziej wskazane w przypadku raka stercza, kiedy życie seksualne pacjenta nie jest czynnikiem istotnym w walce o życie  w wieku 65 czy 80 lat.

Dla większości mężczyzn seksualna strefa życia jest zawsze istotnym elementem ich biologicznej egzystencji.