Prostata

Obecnie blisko  95% wszystkich operacji  stercza wykonuje się standardową metodą elektroresekcji przecewkowej stercza.

Elektroresekcję przezcewkową wykonuje się z użyciem instrumentu chirurgicznego wprowadzonego przez cewkę moczową. Odbywa się to po zastosowaniu znieczulenia.

Instrument do zabiegu jest sztywna rurką, pusta w środku, która kończy się na poziomie zwężonej cewki  sterczowej wewnątrz prostaty. Przez wnętrze tej rurki  urolog wprowadza  zestaw optyczny z mikrosoczewkami, nazywany resektoskopem.

Urządzenie zawiera światłowód , soczewki oraz elektryczna pętlę do cięcia  gruczołu przy użyciu prądu elektrycznego. Światło wewnątrz cewki pozwala operatorowi widzieć miejsce operowane . Tkankę gruczolaka wycina się ruchoma pętlą elektryczną, która wykonana jest z drutu i wysuwa się z rurki wprowadzonej przez cewkę. Energia elektryczna jest dostarczana do pętli przez przełącznik sterowania nogą chirurga. W czasie operacji chirurg obserwuje przebieg zabiegu prze okular  umieszczony na zewnętrznym końcu instrumentu tuz poza szczytem prącia.

Jeśli wystąpi silne krwawienie wewnątrz cewki, naciska się inny przycisk i krwawiące naczynie, zamykane przez koagulację, przestaje krwawić. Operacje wykonuje się w warunkach stałego przepływu płynu płuczącego.

Jeśli chirurg stwierdzi, że usuną większą część powiększonego gruczołu krokowego, skrawki i popłuczyny z tkanki gruczolaka są usówane z pęcherza  przez płukanie i wysyłane do patologa, który bada  je , by stwierdzić, czy nie ma tam żadnych cech ukrytego raka stercza.

Chirurg może zdecydować na usunięcie większej części stercza , ale nigdy nie uszkodzi torebki chirurgicznej gruczołu. To nowa jama, która została stworzona przez przerost prostaty, teraz stanie się kanałem moczowym.

Oznacza to, że tkanka powiększonego  gruczołu krokowego wzrasta w okół cewki moczowej stopniowo zamykając jej światło do dołu  oraz zwężając ją. Ściany wewnętrzne  cewki zostały wycięte  podczas wykrawania nowego kanału w przerośniętej tkance stercza.

Po zakończeniu zabiegu do pęcherza moczowego wprowadza się giętki, cienki, gumowy lub plastikowy cewnik przez prącie  i cewkę w celu zapewnienia swobodnego  odpływu moczu.

Cewnik ten pozostawia się na kilka dni z powodu możliwości krwawienia z prostaty, które zawsze może wystąpić. Kiedy cewnik zostaje usunięty, pacjent powinien być znowu zdolny do normalnego oddawania moczu. Cewnik używany po po operacji  ma trzy kanały. Jeden słuzy do przepłukiwania  i wymywania pęcherza roztworem fizjologicznym soli. Płukanie stosuje się zwykle w czasie pierwszych  24 godzin po operacji. Drugi kanał cewnika przeznaczony  jest do odprowadzenia moczu, trzeci ma na końcu  mały błonnik, ktory wypełnia się płynem, po to aby cewnik nie wypadł z pęcherza.

Większość chorych czuje się na tyle dobrze, aby wstać z łóżka po pierwszej dobie po operacji i już zupełnie  dobrze po 4 dniach.  Cewnik do odprowadzania moczu pozostaje w pęcherzu przez około dwa dni po operacji  i usówany jest bezboleśnie .

Chirurg wypompowuje ciecz  z balonika  i cewnik po prostu sam usówa się z cewki. Następnego dnia większość chorych jest wypisywana i odsyłana do domu. Czas pozostawania w szpitalu wynosi zatem dwa dni. Wielu chorych poddanych temu zabiegowi  przyjmuje doustne antybiotyki przez 1-2 tygodnie  po operacji, profilaktycznie , aby zapobiec zakażeniu.

Pooperacyjne sugestie urologa będą prawdopodobnie  zmierzać do zachęcania chorego, aby na pewien czas zrezygnował z gorących kąpieli  na rzecz prysznica, ograniczyć ilość płynów, wystrzegać się pikantnych potraw i zaparć.

Nie powinieneś przez jakiś czas grać w piłkę. W okresie pierwszych dwóch tygodni po operacji możesz odczuwać pieczenie podczas oddawania moczu. Jeśli takie objawy się zdarza to pacjent powinien skontaktować się z urologiem i donieść o wystąpieniu tych problemów, nie są one jednak poważne.

Kiedy możesz wrócić do pracy?
Powinieneś wypełniać zalecenia swojego lekarza. Termin powrotu do codziennych czynności zależy od lekarza, chorego oraz skuteczności  procesów gojenia. Jeśli masz ciężką pracę fizyczną, musisz czekać conajmniej 6 tygodni . Średnio ciężka praca będzie wymagać  3-4 tygodniowych wakacji. Pracownik umysłowy lub urzędnik może wrócić do pracy po  upływie  2 tygodni.

Chorzy po przecewkowanym zabiegu powinni powstrzymac się od wszelkiej aktywności płciowej przez około 6 tygodni po operacji. to pozwoli na całkowite  wygojenie  kanału wydrążonego w prostacie. Rocznie wykonuje się w USA około 400 000 tego typu zabiegów  i liczba  ta wzrasta wraz ze wzrostem odsetka populacji mężczyzn osiągających wiek , w którym pojawiają się kłopoty z prostatą.

Urolodzy założyli tę technikę od kardiochirurgów. Lekarz wprowadza do cewki moczowej cienka rurkę wielkością zbliżoną do spaghetti. Na jej wewnętrznym końcu znajduje się nie napompowany balon.

Kiedy balon ten znajdzie się we właściwym miejscu – w cewce sterczowej – a więc na wysokości powiększonego gruczołu krokowego, lekarz go pompuje. Balon w stanie napompowania utrzymuje się w cewce różnie długo. Niektórzy urolodzy preferuja okres 10 minut  wywierania ciśnienia balonem na ściany zwężonej przez gruczolaka cewki moczowej w celu przywrócenia jej pierwotnego kształtu.

Postępowanie takie przemieszcza tkankę gruczolaka na zewnątrz w stosunku do cewki. W niektórych przypadkach dochodzi nawet do uszkodzenia zewnętrznej torebki stercza w wyniku ciśnienia wywieranego na ściany  cewki i za ich pośrednictwem – na gruczolaka.

Postępowanie lecznicze ma na celu zlikwidowanie zwężenia  cewki moczowej  w sposób mechaniczny, ale bez niszczenia tkanki. Dr Flavio Castaneda, radiolog twierdzi , że  u 75% chorych u których wykonał balonowanie cewki , dolegliwości ustępują na okres 3 lat po zabiegu.

Inne badania dowodzą, że  ponad 60 chorych, którzy zostali poddani rozszerzeniu cewkimoczowej balonem 80% z nich dolegliwości mikcyjne ustąpiły lub znacznie się zmniejszyły. Dotyczy to chorych z powiększeniem płatów bocznych gruczołu krokowego. Jeżeli zwężenie cewki spowodowane jest gruczolakiem w obrębie płata środkowego, wskaźnik powodzenia tej metody spada do około 30-40%.

Przed zabiegiem wykonuje się wszystkie badania pozwalające na określenie  stopnia zwężenia cewki, wielkości gruczołu krokowego i innych. Na ich podstawie możliwe jest precuzyjne ustawienie balona pozwalające na określenie stopnia zwężenia cewki, wielkości gruczołu krokowego i innych.

Na ich podstawie możliwe jest precyzyjne umieszczenie balonu w wybranym miejscu. wykonywane sa równiez wszystkie testy, mające na celu upewnienie się, że nie mamy do czynienia z akiem ani żadna infekcją gruczołu krokowego. Cewnik umieszcza się w pęcherzu moczowympo zabiegu i usówa się następnego dnia.

Należy stwierdzić , w realiach połowy  roku 1990, że urolodzy stosujący tę technikę chwalą ją, że: jest skuteczna i łatwa  do wykonania, przy minimalnym narażeniu chorego na ból  izdenerwowanie, że jest t postępowanie niechirurgiczne i jak dotąd nie doniesiono o istotnych niekorzystnych działaniach tej metody.

Nie wszyscy lekarze jednak akceptują w pełni zasdtosowanie tej metody. Metoda pomija całkowicie te 10% chorych, którzy poddawani przeciwcewkowej elektroresekcji z powodu gruczolaka mają raka stercza rozpoznanego przypadkowo.

Niektórzy lekarze uważają, że na 100 000 rozszerzeń cewki balonem z powodu griczolaka stercza, 10 000 mężczyzn, którzy mają raka stercza w stadium A lub B, mogłoby zostać poddanych leczeniu zanim nie będzie zapóźno, w przeciwnym razie będą straceni.

Szacuje się częstośc występowania ukrytego raka stercza  na 20-25% chorych z gruczolakiem stercza. rozszerzenie balonem albo lekami dla zmniejszenia objawów  gruczolaka jest robieniem złej przysługi tym właśnie 25% chorych z ukrytym rakiem stercza. Inni eksperci uważają, że ukryty rak stercza nie zawsze ujawnia się klinicznie i powoduje śmierć chorego.

Podkreślają, że obecnie nie istnieje pewny sposób określenia, kto ma , a kto nie ma raka stercza. Biopsja stercza i ultrasonografia przezodbytnicza mogą być w tym pomocne, ale jeżeli nie zbada się mikroskopowo skrawków gruczołu po elektrosekcji przezcewkowej, ukryty rak może dawać przerzuty, o których nie dowie się nikt do czasu, aż będzie już zbyt późno do uratowania chorego.

niekiedy patolog może nie zbadać wszystkich usuniętych w czasie operacji przezcewkowej skrawków stercza i przez to może przeoczyć obecność raka. Doktor Walter stwierdza, że różnice  i sprzeczności są jeszcze większe, gdyż w trakcie zabiegu przezcewkowego wycina się tkankę  w centralnej części gruczołu – w okolicy cewki.

Natomiast zdecydowana większość  rozpoczynających się raków  stercza znajduje się  w części zewnętrznej gruczołu, a więc w części badanej palcem, a nigdy nie usówanej nożem elektrycznym w trakcie tego zabiegudla stworzenia kanału odpływu moczu przez powiększony stercz.