Przez całe lata  dokonywano wiele prób dla wynalezienia leku, który mógłby spowodowacćzmniejszenie gruczołu krokowego. Naukowcy pracowali w przekonaniu, że powiększenie gruczołu krokowego ma jakiś związek z wytwarzaniem hormonów męskich.

Doprowadziło to do zastosowania hormonów żeńskich, które przyczyniły się do zmniejszenia gruczołu krokowego i pomagały w usówaniu dolegliwości redukując je, lub nawet eliminując. Jedynym problemem był fakt, iż zmniejszały również lub eliminowały popęd płciowy i często prowadziły do bezpłodności i impotencji.

Następnie badacze pracujący w laboratoriach firm farmaceutycznych opracowali leki  blokujące wytwarzanie  testosteronu w jądrach.

Tak pojawił się  Leuprolode blokujący blisko 90% w całkowitej produkcji testosteronu. Inny  podobny lek, wprowadzony w tym samym czasie – Flutamide – eliminuje również  pozostałe 10% hormonu produkowanego przez gruczoły nadnerczowe.

Zmniejszają więc libido, czyli popęd płciowy, czyniąc go bezpłodnym impotentem. Dają więc poważne skutki uboczne nawet dla  mężczyzn w wieku  lat 70-ciu, mimo efektu zmniejszenia gruczołu krokowego.

Leki są bardziej wskazane w przypadku raka stercza, kiedy życie seksualne pacjenta nie jest czynnikiem istotnym w walce o życie  w wieku 65 czy 80 lat.

Dla większości mężczyzn seksualna strefa życia jest zawsze istotnym elementem ich biologicznej egzystencji.